Dania i Grenlandia spędziły weekend na zapewnianiu swoich opinii publicznych, że nowe porozumienie wojskowe z Waszyngtonem nie narusza suwerenności Grenlandii. Inwestycyjna treść tego porozumienia to jednak nie suwerenność, tylko geografia. Baza kosmiczna Pituffik leży na 76,5 stopnia szerokości północnej. Radary w rejonie Thule, arktyczne korytarze powietrzne, patrole nawodne, które wiążą się z większą obecnością amerykańską, oraz działające u ich boku jednostki duńskie i norweskie, wszystko to funkcjonuje w pasie globu, w którym standardowa komercyjna i wojskowa architektura satelitarna przestaje działać.
Powodem jest mechanika orbitalna, a nie budżety. Satelita geostacjonarny stoi nad równikiem, więc im dalej na północ, tym bardziej spada kąt elewacji. Powyżej mniej więcej 70 stopnia szerokości północnej łącze psują niskie kąty widzenia, przesłanianie przez teren i dłuższa droga sygnału przez opady, a na 81,3 stopnia satelita znajduje się już całkowicie pod horyzontem. Wojskowy koń pociągowy Amerykanów, Wideband Global SATCOM, traci gęstość pokrycia na długo przed wysoką Arktyką, i właśnie dlatego łączność polarną obsługiwano dotąd wąskim pasmem, ładunkami goszczonymi i prowizorką. Nie da się tego naprawić większą anteną ani tańszym transponderem. Jedyne architektury, które zamykają łącze, to te silnie nachylone: satelity na orbitach okołobiegunowych, które faktycznie przelatują nad czubkiem świata.