Najbardziej wiarygodny hydrologiczny ślad El Niño widać nie na Atlantyku, lecz nad Przesmykiem Panamskim. Kanał nie jest przekopem na poziomie morza, tylko schodami śluz zasilanymi wyłącznie opadami spływającymi do jezior Gatún i Alhajuela, a każdy tranzyt zużywa około 50 milionów galonów słodkiej wody, którą musi uzupełnić niebo. Trzy ostatnie silne epizody El Niño, 1997/98, 2015/16 i 2023/24, za każdym razem przyniosły ograniczenia zanurzenia i reglamentację tranzytów w następującej po nich porze suchej od stycznia do kwietnia. Epizod z 2026 roku zachowuje się jak silny: stłumił formowanie się huraganów na Atlantyku, napędzając przy tym wyjątkowo gwałtowny sezon we wschodnim Pacyfiku, a to dokładnie ta sygnatura atmosferyczna, która poprzedza suchą porę suchą w Panamie.
Drugie ogniwo umyka większości czytelników: reglamentacja nie jest stosowana równomiernie, tylko licytowana, a gazowce tę licytację przegrywają. Zarząd Kanału Panamskiego przydziela ograniczone sloty przez system rezerwacji i aukcji. Linia kontenerowa prowadzi serwis rozkładowy, ma długoterminowe przydziały slotów i może rozłożyć siedmiocyfrowy koszt slotu na ponad dziesięć tysięcy kontenerów, więc płaci i utrzymuje rotację. VLGC z około 44 000 ton propanu tego nie udźwignie. W listopadzie 2023 roku gazowiec LPG rzeczywiście zapłacił 3,975 mln USD za jeden tranzyt, co nadal jest rekordem, a reszta segmentu wyciągnęła oczywisty wniosek i przestała licytować. Gazowce są marginalnym użytkownikiem kanału, biorcą ceny, więc jako pierwsza klasa ładunku zostają fizycznie wypchnięte.