Cena oleju napędowego na amerykańskich stacjach przy autostradach przebiła 6 dolarów za galon i powód tego ruchu ma większe znaczenie niż sama liczba. To nie jest ruch napędzany ropą, to ruch na destylatach. Kontrola Huti nad korytarzem Morza Czerwonego zepchnęła ładunki diesla z Zatoki i z Indii na długą trasę wokół Afryki, atak dronowy, który zamknął saudyjski rurociąg, wyeliminował jedyną trasę zaprojektowaną z myślą o ominięciu Ormuz, a rosyjski przerób wciąż jest ograniczony. To destylaty, nie ropa, są deficytową baryłką, i to właśnie destylaty poruszają amerykański fracht.
Konsekwencją dla frachtu jest przesunięcie progu, który większość rynku traktuje jak wielkość stałą. Intermodal niesie strukturalne obciążenie, którego nie ma przewóz czysto kolejowy: dowóz ciężarówką na obu końcach, przeładunek i dodatkowa doba tranzytu. To obciążenie jest w dolarach mniej więcej stałe, niezależnie od dystansu. Oszczędność na paliwie natomiast skaluje się z dystansem, bo pociąg przewozi tonę ładunku na jednym galonie około czterech razy dalej niż ciężarówka. Dystans graniczny, przy którym intermodal wygrywa z przewozem całopojazdowym, jest więc funkcją ceny diesla. Przy diesluza 2,50 dolara próg ten leży gdzieś w okolicach 700-800 mil i właśnie dlatego krajowy intermodal w USA to zasadniczo biznes transkontynentalny plus relacje z Chicago na Południowy Wschód. Przy 6 dolarach ta sama arytmetyka ściąga próg w stronę 500 mil, a to dokładnie tam, gdzie leżą najgęstsze amerykańskie relacje frachtowe: Chicago na Południowy Wschód, dolina Ohio na Północny Wschód, Południowy Wschód do Teksasu. Rynek dostępny dla intermodalu nie rośnie liniowo wraz z ceną diesla. On rośnie skokowo.