Japońskie ubezpieczenia na życie to ostatnia duża pula kapitału wciąż karana przez reżim monetarny, który skończył się dzisiaj. Branża sprzedała ogromne wolumeny polis kapitałowych i na całe życie na przełomie lat 80. i 90. z gwarantowaną rentownością bliską 3 procent, a potem przez ćwierć wieku reinwestowała zapadające aktywa znacznie poniżej 1 procent. Ta luka, czyli ujemny spread, była stałym podatkiem od marży inwestycyjnej. To jedyny powód, dla którego japońskie towarzystwa na życie wyceniane są przy ułamku mnożników, jakie osiągają ich zachodni odpowiednicy. Przy stopie referencyjnej na najwyższym poziomie od 1995 roku i krzywej utrzymującej dodatnie nachylenie aż do 30 lat nowe środki wreszcie pracują na poziomie średniej stopy gwarantowanej starego portfela lub powyżej niej. Podatek nie maleje, on się odwraca.
Drugie ogniwo jest tym, którego rynek nie wycenił, bo jest nowe. Japoński reżim wypłacalności się zmienił: od roku obrotowego 2025 ubezpieczyciele wykazują kapitał w ujęciu wartości ekonomicznej (ESR), gdzie zobowiązania dyskontowane są stopami rynkowymi, a nie utrzymywane w wartości księgowej. Japońskie towarzystwa na życie mają strukturalnie ujemną lukę duration: ich zobowiązania są dłuższe niż aktywa, nawet po dwóch dekadach kupowania superdługich obligacji JGB, by ją domknąć. W ramach wartości ekonomicznej to niedopasowanie przestaje być abstrakcją. Gdy długie stopy dyskontowe utrzymują się wyżej, wartość bieżąca tych bardzo długich zobowiązań spada szybciej niż wartość krótszego portfela aktywów, a raportowany ESR mechanicznie rośnie. Wyższe rentowności, które w starym ujęciu księgowym wyglądają jak strata poprzez niezrealizowaną wycenę obligacji, w reżimie, który teraz faktycznie obowiązuje, są zyskiem kapitałowym.